Het eerste weekend van mei was het weer tijd voor de jaarlijkse SpringFest‑meet‑up van ACE Europe. Dit jaar was Walibi Holland the place to be. De groep was kleiner dan normaal, waardoor de geplande ERT‑sessies niet door konden gaan. Maar zoals zo vaak bij ACE‑uitjes deed dat niets af aan de pret. Sterker nog: het werd een verrassend ontspannen dag, waarin zon, sfeer en vriendschappen de toon zetten.
Bij de ingang voelde het al meteen goed. Door het Walibi Play‑evenement, waar je in het park games als Minecraft en Roblox kon spelen en verschillende Nederlandse YouTubers kon ontmoeten, stond er een kleine menigte voor de poorten. En vlak voordat de poorten opengingen verdwenen de laatste regendruppels.
Zodra we het park in liepen, splitste de groep ACE’ers zich in tweeën. Eén groep met Fastpasses, en één zonder. De groep waar ik bij zat had allemaal vooraf een Fastpass gekocht, en dat veranderde het ritme van de dag compleet. Hoewel het niet extreem druk was, kwam het overal kunnen doorlopen enorm van pas. Geen “zullen we wel of niet?”, geen tijdsdruk. En soms voelde het alsof we onze eigen ERT hadden, verspreid over de hele dag. Vooral bij Goliath, de Intamin mega‑coaster van het park, werd dat bijna een ritueel. Ritje maken, uitstappen, een “nog eentje?”‑knik, en weer terug naar het station. Op een gegeven moment keek de operator niet eens meer verbaasd als we weer opdoken.
We begonnen de dag met een logische ronde door het park. Eerst Xpress: Platform 13, en daarna Speed of Sound. Daarmee hadden we al vroeg een flink deel van de “Vekoma‑vintage” afgevinkt. En eerlijk is eerlijk: je merkt dat deze achtbanen al wat jaartjes meegaan. Xpress rammelt hier en daar, en Speed of Sound had een paar hakerige overgangen, vooral op de terugweg. En die andere klassieker, Condor… tja, die sloeg ik zoals gewoonlijk over. Een paar dappere zielen die wél gingen, kwamen terug met precies de gezichten die je verwacht: een mix van spijt, hoofdpijn en de stille overtuiging dat dit voorlopig de laatste keer was.
Vanaf daar trokken we verder door het park. Wat opviel was hoe goed de sfeer was. Ondanks de personele uitdagingen waar Walibi Holland mee kampt, deden de medewerkers duidelijk hun best. Dispatches gingen vlot, operators waren vriendelijk, en de algehele vibe was gewoon prettig. Het enige echte minpuntje was het eten: veel horecapunten waren gesloten, waardoor de plekken die wél open waren extra druk waren. Voor de lunch belandden we bij Cock‑a‑Doodle‑Doo voor friet en kipnuggets, vergezeld door goede gesprekken en een onverwachte late instroom van nóg meer ACE’ers.
We hadden in de ochtend al alle grote attracties gedaan. En met de zon erbij moest er natuurlijk minstens één waterattractie aan te pas komen om even bij te komen van al het coastergeweld. Maar zoals je kunt raden: na een vrijwel droge rit op de El Rio Grande‑rapid river stonden we alweer snel bij de volgende achtbaan. Met zoveel ritten en herhalingen werd de dag bijna één grote, vrolijke waas.
Maar één rit in de middag werd het absolute hoogtepunt van de dag. Niet verrassend gebeurde dat op mijn favoriete achtbaan van het park: Untamed. Omdat onze groep een oneven aantal had, werd het lege zitje naast ons bijna altijd gevuld door iemand uit de Single Rider‑rij. Tijdens één van die ritten kwam er een jong jongetje naast me zitten, duidelijk zenuwachtig. Zijn vader stond al bij de uitgang van het station te wachten en gaf hem een duim omhoog met een blik die zei: “dit is niks voor mij, maar jij kan dit!” Toen de beugels sloten en we de lifthill op gingen, keek de jongen me aan en fluisterde: “Ik ben een beetje zenuwachtig.” “Eerste keer Untamed?” vroeg ik. Hij knikte en zei: “Het is zo hoog… en dan naar beneden… dat is best spannend. Heeft u dit al eens gedaan?” Ik glimlachte. “Ja hoor, al heel vaak. Komt helemaal goed. Gewoon goed vasthouden, maar vooral… genieten!” En daar gingen we.
Een fantastische rit later stonden we op de trim brakes. “En, wat vond je ervan?” vroeg ik. “Oooh, dat was vet,” zei hij, met een blik ergens tussen trots en lichte misselijkheid. “Maar ik heb wel een beetje kriebel in mijn buik.” “Hoort erbij. Maar… was het tof genoeg om nog eens te doen?” vroeg ik. Een overtuigende “Ja!” volgde.
En dan denk je toch terug aan je eigen eerste achtbaanervaringen. Hoe je als kind vol spanning in de Keverachtbaan kroop, een Zierer Tivoli in De Valkenier. En hoe kinderen tegenwoordig op dezelfde leeftijd een RMC instappen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Misschien is daar, op dat moment, wel een nieuwe coasterfan geboren.
Toen het park sloot besloten we spontaan om niet meteen naar huis te gaan, maar samen te gaan eten bij Hans & Grietje in Zeewolde. Een perfecte plek om bij te komen, heerlijke pannenkoeken te eten en terug te blikken op een geweldige dag. Een dag die opnieuw dat bekende motto bevestigde: “Come for the coasters, stay for the friendships.” Ja, we kwamen voor de ritten, voor Goliath, voor Lost Gravity en voor Untamed. Maar uiteindelijk waren het de gesprekken, de grappen, de spontane keuzes, de kleine momenten en de mensen die de dag maakten zoals hij was. Weer een fantastische SpringFest‑editie.
