Als op een goed half uurtje van thuis een pretpark ligt waar je nog geen coasterbingo hebt, dan klopt er toch iets niet. Met een bezoekje aan Phantasialand net achter de rug, stond Toverland aandoen eigenlijk niet op de planning. Een klein groepje ACE’ers zouden nog een aantal parken bezoeken, voordat ze weer terug zouden vliegen naar de andere kant van de oceaan. Voor woensdag stond Toverland op de planning, en was dat dus een mooi moment om een dagje aan te sluiten en af te reizen naar Sevenum.
Na afgelopen maandag gauw verlof aangevraagd en gekregen te hebben voor vandaag, stond ik iets voor half 11 net buiten de poort te wachten. Na een paar minuten kwam de rest niets vermoedend aangewandeld. En al gauw klonken er een paar “huh, wat doe jij hier, wat leuk!”. Met het park nu open, was het op naar Troy om even lekker wakker te worden. Gezien het nog vroeg op de dag was, en het ook zeker niet de warmste dag, reed Troy nog niet z’n beste rondjes. De baan was behoorlijk bij me opgehypt geworden als de beste houten achtbaan van de Benelux. Zo in de ochtend, wist ik dat toch niet zo zeker. Maar wat zou die mening later op de dag bijgeschaaft worden…
Vandaar uit was het direct door naar de Maximus Blitz Bahn. Een aantal van de groep had deze nog niet afgevinkt en nu was waarschijnlijk de laatste kans om dat alsnog te doen. Ben erg benieuwd wat Toverland hiervoor in de plaatst gaat bouwen. Vandaar was het door om nog een volgende credit af te vinken met een ritje op Toos-Express. En dat bleek eigenlijk een best wel leuke familieachtbaan te zijn met zowaar een beetje pit.
Fotoaward#
Genoeg binnengezeten. Het was weer tijd om naar buiten te gaan om de enerlaatste nog te behalen credit te doen. En wil met een rit op spinner Dwervelwind. Wat een mega toffe en soepele baan is dit zeg. Hoewel de beide Winja’s van een paar dagen terug me toch beter bevallen was het verschil in rit ervaring toch wel erg duidelijk. Zo ruw en ietwat rammelend als de Winja’s, zo glijd deze als door een pakje boter over de baan. Maar, wie heeft in hemelsnaam bedacht om de actiefoto in de bocht tussen station en lifthill te plaatsen. Laten we maar zeggen dat het eindresultaat een award is voor meest gare actiefoto ooit… Twee coastergekkies die niet in de gaten hebben dat er uberhaupt een foto wordt genomen en beide over de andere schouder achteruit aan het kijken zijn… Hilarisch.
Vandaaruit was het op naar Fēnix om de nog resterende credit binnen te halen. En deze recenste aanwinst van Toverland op coastergebied mag er zijn. Van te voren had ik al gelezen dat de linkerzijde de beste ritervaring heeft, en dus werd het eerste ritje dan ook aan die kant genomen. Vooral de eerste met bakkengevulde airtime hop over het water was fantastisch. Heerlijk soepel door de bochten op. Zeker een toppertje, al is er wel een kritiekpuntje. Het jammere van het baanverloop is dat de beide “laag bij de grond”-bochten in dezelfde richting worden genomen. De linkerkant scheert tijdens de rit dus nooit net boven de grond. Terwijl de rechterkant dit wel twee keer mag ervaren. Beetje een onbalans in de ervaring. Maar daardoor wel rede genoeg om de baan aan beide zijde meerdere te doen. En dat was exact wat we dan ook deden.
Het was inmiddels ver in de middag en iedereen was al een beetje flauwtjes van de trek geworden. Maar voordat we de honger zouden gaan stillen was het eerst nog even uitrusten op een bootje van Merlin’s Quest. Normaal zou ik zoiets overslaan, maar het stukje darkride was genoeg compensatie voor het uitdopperen op het water. Wat wel gezegd mag worden, is hoe goed de theming en afwerking in het nieuwe gebied is. Van de wachtrijen tot het sfeervolle kabouterdorpje. Toverland mag trots zijn met wat ze in Avalon hebben weten neer te zetten. Hopelijk weten ze deze kwaliteit door te zetten in nieuwe aanwinsten. Maar weten ze op termijn ook de oude gebieden naar dit niveau te brengen.
Goed, tijd voor de lunch. En gezien we toch in de buurt waren, werd The Flaming Feather aangedaan voor een heerlijk 12-uurtje. En ook hier weer door de uitstekende theming, een bijzonder sfeervol restaurant.
Streepjes#
Met het eten achter de rug was het even twijfelen waar we de dag mee zouden vervolgen. Dat werd de molen Pixarus. Helaas tijdens de rit me wederom geen enkele keer over de kop kunnen krijgen. Vraag me inmiddels af of er niet ergens een workshop geörganiseerd kan worden voor die dingen. Eenmaal de voetjes aan de grond was het weer terug naar binnen. En daar maakte ik achtereenvolgens de stomste keuzes die ik maar kon maken. De eerste was om met Jo aan het roer in de theekopjes molen te stappen. Het is jammer dat hier niet net als bij Pixarus een tellerstaat. Al wil ik eigenlijk niet weten hoeveel rondjes we gedurende de rit hebben gedraaid met het moordende tempo dat het kopje aan het draaien was gemaakt. Pas een behoorlijke poos nadat de rit was geïndigd kwamen we zelf ook eindelijk tot stilstand. Tot hilariteit van wat omstanders konden we na even bijkomen, met een brede glimlach en met tranen in de ogen van het lachen, uiteindelijk uitstappen.
Daarna volgde de tweede “fout”. Naast de theekopjes staat namelijk het reuzenradje Wirbelbaum. En niet nadenkend stapte ik samen met Jeroen in een van de gondels. Eerlijkheidshalve daargelaten, Jeroen hield zich nog in, maar al gauw kwam ik erachter dat ook deze gondels in de rondte gedraaid konden worden. En zo volgde de uitleg, nog sneller als die van de theekopjes. En dus was niet veel later de wereld wederom een grote streperige bende. Heerlijk!
Winnende herkansing#
Na al dat gedraai en een korte pauze was het moment aangebroken om Troy een herkansing te gaan geven. Langzaam was het al begonnen met donker worden, en dus kwam ook het einde van de dag in zicht. Dankzij de korte wachtrijden volgde uiteindelijk voor het sluiten van het park nog een 5-tal ritjes. En wat een verschil met de rit van vanochtend. Troy was duidelijk opgewarmd en knalde door de baan heen. Her en der mooie popjes airtime. Wind in het baardje. Wat een baan, en dat op een half uurtje rijden van huis.
En daarmee was het dan toch echt voorbij met coasteren in 2025. Afscheid werd genomen, de nodige wederzijdse knuffels gegeven. En dan realiseer je je weer hoe dierbaar iedereen in de afgelopen paar jaar is geworden. Het motto wat Jo vaak uitspreekt klopt dan ook voor de volle honderd procent: “Come for the coasters, stay for the friendships!”
Nieuwe credits#
169 - Troy
170 - Toos-Express
171 - Dwervelwind
172 - Fēnix