Eigenlijk is het een beetje van de zotte hoeveel parken Nederland inmiddels rijk is. In elke uithoek van het land is, denk ik, een plek voor gezwier en gezwaai wel binnen een uurtje rijden bereikbaar. Maar er kan er natuurlijk altijd wel eentje bij. De afgelopen jaren werd er daarom in het Gelderse Groenlo hard gebouwd aan nog een bestemming: Bommelwereld. Nu, met een dikke maand de deuren geopend, werd het tijd om daar eens een kijkje te gaan nemen.
Vorige week zaterdag was het dus zover, en in alle vroegte was het daarom de auto in met Dan en Ralf. Na een dikke twee uurtjes rijden door een grotendeels in mist gehuld landschap stonden we uiteindelijk voor de poorten van het nieuwe park. We hadden ons voor dit bezoek aangemeld via de Meetup van Pretpark.club. Daardoor stond er een leuk programma op stapel. Een aantal andere leden had zich al op de parkeerplaats verzameld. Het was nog even wachten voordat we naar binnen konden. Dus de tussentijd werd opgevuld met de nodige handjes schudden, “leuk je weer te zien”-tjes en nieuwe kennismakingen.
Met de tijd aangebroken was het op naar binnen. In de zeer mooi aangeklede aankomsthal stonden de Heer Bommel en Tom Poes ons al op te wachten. De nodige groepsfoto’s werden gemaakt en vrij snel daarna gingen we door naar een iets verderop gelegen evenementenzaal voor de verdere ontvangst, onder het genot van een kopje koffie en gebak. De badges werden uitgedeeld en we kregen uitleg over wat ons te wachten stond vandaag: de planning, een rondsnuffelmoment door het Bommelmuseum en een korte rondleiding achter de schermen. Aansluitend stond het middageten voor ons klaar en daarna hadden we alle tijd om het park op ons eigen gemak te gaan ontdekken.
Met de vlaai achter de kiezen was het op naar het museumgedeelte van Bommelwereld. Op de bovenste verdieping van de aankomsthal is namelijk de collectie van het vroeger in Zoeterwoude gelegen museum Bommelzolder terechtgekomen. Een behoorlijke collectie van stripboeken, posters, tekeningen, puzzels en allerlei andere objecten rondom het werk van Marten Toonder. Erg leuk om eens doorheen te snuffelen en je te verbazen over wat er zoveel jaren geleden al allemaal aan merchandise werd gedaan.
Daarna was het tijd voor de rondleiding. Van dit gedeelte van het bezoek mochten we, begrijpelijkerwijs, geen foto’s maken. Enige uitzondering daarop was het uitkijkpunt op het hoogste plekje in het gebouw. Deze ruimte, die oorspronkelijk bedoeld was als pauzeplek en crisisruimte, had namelijk een zeer mooi overzicht over de gehele hal. Maar omdat de trap erheen nogal steil is, en ze qua personeel ook met veel vrijwilligers en pensionado’s werken, vonden ze de plek uiteindelijk niet zo geschikt. En dus stond deze ruimte, op wat apparatuur na, leeg. En leeg, dat was eigenlijk wel een beetje de tendens van de rondleiding.
Leeg, omdat de crew achter Bommelwereld – zo vertelden ze tijdens de rondleiding – gewoon goede toekomstplannen heeft klaarliggen en daar bij de bouw van het park al rekening mee heeft gehouden. Naast ruimtes die dienst zouden kunnen gaan doen als kantoor, waren er namelijk ook nog twee behoorlijk grote lege – om in de kasteelsfeer te blijven – balzalen van ruimtes. Om wellicht ooit in de toekomst bijvoorbeeld op te vullen met een mooie darkride. Laten we het hopen. Want met de indruk van het tot nog toe getoonde, gun ik het ze van harte. De ambities zijn klein, ze willen zeker geen park als Toverland worden. Maar in uitvoering mag het best groots genoemd worden. De passie en het respect voor het nalatenschap van Marten Toonder waren voelbaar.
Na dat korte inkijkje achter de schermen had het middaguur inmiddels geslagen en bevonden we ons weer terug in de evenementenzaal. Daar stond een lekkere kop soep, belegde broodjes en kroketten al op ons te wachten. En die waren meer dan welkom. Met het vroege opstaan en de lange rit was het ontbijt ook extra vroeg geweest. Er was inmiddels wel wat trek ontstaan.
En dan was het toch echt tijd geworden om het park fatsoenlijk te gaan betreden. En dan sta je als bezoeker direct voor een keus. Welke weg kies je? Je kunt het park namelijk via drie manieren binnenkomen: via een zeer statig aangeklede trap, via de langzaam dalende gang daaromheen, of via de glijbaan. Het laat zich wel raden voor welke optie we kozen… en… tja… dan is het toch wel een beetje knullig. Het was namelijk al in het lokale nieuws geweest: de glijbaan, die gleed niet… De oplossing was om dan maar met matjes ervanaf te gaan. Prima natuurlijk, ware het niet dat de matjes beneden lagen. En dus was het trap af, trap op en glijden maar. Hoe dan ook een superleuke binnenkomst, maar hopelijk zorgt Bommelwereld er in de toekomst alsnog voor dat je echt direct het park kunt inglijden. Hoe tof!
Vandaaruit hebben we een rondje tegen de klok in door het park gemaakt. En zijn we eerst het “Magische Emporium” ingedoken: de griezelige apotheek van Pocus Pas. Een alleraardigst funhouse met alle bekende elementen: van wiebelende vloeren, draaiende trommel tot een spiegeldoolhof en lachspiegels. Via de kronkelende glijbaan als afsluiter verlieten we deze erg leuke attractie weer met tranen in de ogen van het lachen.
Vandaaruit was het gewoon even lekker de sfeer opsnuiven. Dit gedeelte van het park is opgezet als een gezellig dorpsplein met in elk huisje wel wat te beleven. Natuurlijk was het meeste wel echt bedoeld voor de kids, dus hebben we het voornamelijk bij het sfeer proeven gehouden. Want ja, als achtbaangek doe je ook dit soort parken eigenlijk voornamelijk maar voor één ding aan: net die ene in een uithoek gelegen achtbaan ook nog te ervaren.
Want jawel, in de linkerachterhoek van het park lag de nieuwste aanwinst van Nederland: de “Bulderbaan”, gebouwd door Vekoma. Na een rit hierop waren we het er alledrie over eens: een prima nieuwe aanwinst. Goed aangekleed en voor een park dat zich voornamelijk richt op de kleinere kids, ook nog een baan met een beetje pit.
Na die ervaring was het nog even verder sfeer proeven, voornamelijk met ons vermaken om anderen die het toch aandurfden om een nat pak te halen in de mini-flume “Razende Rommel”. Om, na hiervan genoten te hebben, verder – al discussiërend over onze meningen van het parkje – de weg te vervolgen richting de “Bommel Boetiek”. Met lege handen thuiskomen is ook zowat. In het leuk ingerichte winkeltje vind je de nodige spulletjes rondom Bommel en Tom Poes, maar de keuze was eigenlijk wel al vrij snel gemaakt. En na afgerekend te hebben, was deze een cadeaupakketje Bommelbier rijker… Eigenlijk is het wel zonde dat ze in het winkeltje niet een opgepoetste versie van de “Als je begrijpt wat ik bedoel”-film verkopen. Een film die me vanuit mijn kindertijd altijd is bijgebleven. Hopelijk komt die ooit in de schappen te liggen.
Het was inmiddels ver in de middag en zo langzaam kwam aan het relaxte bezoekje toch een einde. Maar niet voordat we als afsluiter het theater indoken voor een voorstelling met Olivier B. Bommel en Tom Poes. Spannend! De Heer Bommel was namelijk de sleutel van het kasteel kwijt en kon deze derhalve ’s nachts niet op slot doen. En daar konden de boeven Bul Super en Hiep Hieper wel eens dankbaar gebruik van maken. En dus werd al gauw Tom Poes gebeld om in het kasteel mee te komen zoeken naar de sleutel. De sleutel werd al gauw gevonden, want al die tijd hing die gewoon aan een ketting om de rug van de Heer Bommel. Maar ja, zie dat maar eens aan de oude eigenwijze Heer Bommel duidelijk te maken. Hilariteit van de kids uit de zaal alom.
Met een gerust hart dat de sleutel weer terecht was, was het tijd voor ons om met een positieve indruk weer koers huiswaarts te maken. Bommelwereld is een alleraardig park geworden, dat zeker voor ouders met kids een leuke bestemming is voor een dagje zwieren en zwaaien. Mocht je je in de buurt van Groenlo bevinden, doe het park dan zeker eens aan. En vanaf deze plek ook complimenten en dank aan de crew achter Pretpark.club voor wederom een erg geslaagde meet! Was gezellig!
