Een paar weken geleden was het weer zover, de zomervakantie was aangebroken en het werd tijd om weer eens te gaan zwieren en zwaaien samen met de lieve en leuke mensen van American Coaster Enthusiasts. Na nog wat laatste voorbereidingen thuis, en avondje de spullen bij elkaar pakken en verdelen over m’n koffer en rugzak was het tijd om op pad te gaan.
Dag 1, De Heenreis#
Vrijdagochtend rammelde de wekker vroeg, voor m’n gevoel te vroeg. Maar er stond dan ook een lange dag reizen voor de boeg. Hoewel de vlucht vanuit Amsterdam richting Zweden pas in de middag gepland stond, wilde ik gewoon het zeker voor het onzekere nemen en lekker op tijd op Schiphol aanwezig zijn. Te meer ook vanwege de treinreis vooraf. Met de NS weet je het natuurlijk maar nooit, en als ik ergens geen zin in had was het om een vlucht te missen. Dus was het even gauw door de douche op, een paar happen Skyr met wat muesli, en een laatste controle of ik niks vergeten was, en op de deur uit in richting bushalte.
Zoals wel eens anders gewend verliep het eerste stukje van de reis behoorlijk voorspoedig. Dit keer geen vertraging of gare aansluitingen. En iets voor 11 uur stond ik dan ook in de grote hal van Schiphol. Een uurtje speling voordat ik m’n koffer kan afgeven, en daarna zou het nog een 2 uurtjes wachten zijn alvorens het boarden zou beginnen. Tijd genoeg dus om de eerste de beste koffiecorner op te zoeken, en weggedoken in de e-reader te genieten van een dubbele cappuccino. Na de nodige bladzijdes gelezen te hebben en al een poosje een lege koffiebeker voor me neus, was het op naar de incheckbalie.
En het zal de moderne tijd wel zijn, maar wat is zelfs vliegen tegenwoordig onpersoonlijk geworden. Ja het heeft iets makkelijks dat je anderhalf dag van te voren zelf je boardingpass kunt regelen via de KLM-app op je telefoon, je op het vliegveld zelf je koffer mag inchecken, deze vervolgens zelf mag bestikkeren en een machine in mag duwen richting hopelijk het ruim van het juiste vliegtuig. Als IT’er is die modernisering natuurlijk mooi om te zien, maar de interactie met personeel zoals vroeger mis je dan toch wel een beetje.
Goed, alles was ingecheckt, geen lange wachtrij en zelfs bij de security verliep alles behoorlijk vlotjes. Ook dat had ik eigenlijk niet verwacht. Het was tenslotte de vrijdag voor één van drukste dagen op Schiphol. Van een opmars was dus eigenlijk niks te merken. En zo, was er dus lekker ruim tijd over om eenmaal achter de security de inmiddels rammelende maag te stillen met een uitgebreide lunch. Er was inmiddels immers toch tijd genoeg ontstaan.
Die eenmaal achter de kiezen en nog wat gelezen te hebben was het ook zo langzaamaan tijd geworden om te gaan boarden. Al ging dat niet helemaal soepel. Althans, voor enkele vrijwillige passagiers. De vlucht was namelijk letterlijk overvol en er was voor vier passagiers gewoon weg geen plek. Hoe dit soort zaken nog steeds kunnen, blijft eigenlijk een beetje onbegrijpelijk. Nadat een viertal zich dus vrijwillig had gemeld om met een latere vlucht die dag mee te gaan, kon het boarden daadwerkelijk beginnen en nog geen half uurtje later stegen we, na bijna een kwartier taxiën over het Schipholse asfalt, op vanaf de polderbaan. Op naar het mooie noorden.
Na een korte vlucht, met heerlijk uitzicht over de schiereilanden en Zweden, en een typisch KLM boterham kaas als snack onderweg, landen we uiteindelijk soepel met een kleine vertraging op Stockholm Arlanda Airport. En daar was het lang wachten op m’n koffer. Na een zenuwachtige half uurtje, er stond namelijk al dik 10 minuten op het scherm dat alle koffers op de band lagen, kwam daar gelukkig alsnog m’n vertrouwde groene trolley voorbij schuiven.
Ietwat eerder waren Emile, Jo, Ralf en nog wat andere mede-vakantiegangers al vanuit Brussel gearriveerd en hadden zich al gebombardeerd als welkomstcomité. Met naambordje en al… Na een korte “hoi, hallo, goede reis?” was het direct op naar de bus voor het laatste stukje van de reis voor vandaag. En daarmee moet ik toch meteen zeggen, wat is het openbaarvervoer toch extreem goed geregeld in de Scandinavische laden. De busreis verliep dus soepel en na een half uur stopte we met de eerste de beste halte al zowat pal voor het Scandic Järva Krog hotel.
Wat daar volgde was een gezellige avond gevuld met het terugzien van bekende, nieuwe gezichten en onder het genot ven een biertje een hele hoop gezelligheid, mooie verhalen en voorpret. De keuken van het hotel was reeds gesloten, en bij sommige, waaronder mezelf, was inmiddels toch al weer wat trek ontstaan Dus werd al gauw besloten om de avond te eindigen met een lekkere hamburg bij het iets verderop gelegen O’Learys. Mjam!
De opmaat was gezet: “ACE Europe Summerfest 2025: The Finnish Invasion” was begonnen!
